Eigenwijtitis

Met mijn gezicht platgedrukt tegen de vloer aan en onder een schuine invalshoek, zie ik nog net dat hier de stofzuiger in ieder geval niet komt. Het licht van mijn zaklamp onthult kleine plukjes stof. Ze doemen op in het schijnsel en lijken te vluchten voor zoveel licht in de duisternis. Tot zover de geweldige zuigkracht die ze op de reclame zo prijzen. En ook de vliegenmepper kent zo zijn beperkingen en vangt alleen spinnenwebben. Het kastje staat óf te laag aan de grond óf mijn arm is te dik. Ik ben positief ingesteld en ga voor de eerste optie. 

De houten latjes mochten ook niet baten en verliezen zo hun functie. Het schroefje dat zojuist nog tussen mijn vingers geklemd zat, heeft toch een kier gevonden tussen de balkjes door, die de constructie vormen om dit soort taferelen tegen te gaan. Het is toch onder de kast gerold. Hij zal een eenzaam leven tegemoet gaan tenzij er nog een schroefje opstaat dat besluit om tegen mijn wil in onder de kast te kruipen. Sommige dingen zijn te eigenwijs om zich tegen te laten houden. 

Zo ook mijn dochter. We dachten dat onze zoon al eigenwijs was. Een tweede kon gewoon niet erger zijn. Wel dus! Het kan altijd erger blijkbaar. Want mijn dochter lijdt aan eigenwijtitis. Een chronische aandoening waarvoor geen medicijnen bestaan. 

Alles doet ze op haar eigen manier. Traplopen gebeurt niet net als andere koters eerst op de knieën maar meteen op volle voet. Als ze op haar speen tut, komt haar onderlip er getuit onderuit. Haar haar heeft haar karakter overgenomen met een dwarse weerborstel op de haargrens. Zelfs haar ontlasting is soms dwars en dan noemen we haar stronteigenwijs.

Waar mijn zoon nog in discussie of onderhandeling gaat, neemt mijn dochter die moeite niet. Het is bij haar ja of nee, ze doet het of doet het niet. Nu vind ik het gebrek aan discussie geen ramp, integendeel. Maar ze is ook niet om te lullen als zij iets niet van plan is wat wel op mijn planning staat. Net zoals ze niet van haar plan te brengen is als het mij niet zint. 

Ik hoor mijn moeder al lachen, want eigenwijtitis is erfelijk. Al noem ik mezelf dan liever eigen wijs. Maar dat is misschien een symptoom van de aandoening. 

Ze blijkt dus ook te eigenwijs om te gaan praten. Of in ieder geval verstaanbaar. Misschien hebben we wel discussies met haar maar hebben wij dat gewoon niet door! Staat zij, twee turven groot, fel te argumenteren maar horen wij alleen Pingu praten en lachen haar vervolgens vriendelijk toe. Alleen daarom zou ik persoonlijk al in een driftbui verdrinken. 

Waar wij het mee moeten doen is :

  • mama, als er iets aan de hand is en
  • papa, wanneer mama niet reageert binnen de door haar gestelde tijdslimiet.
  • En met ja, want dan krijg je vaak wat je wil hebben. 

Dan denk ik terug aan de tijd dat ik oppaste op drie mooie kinderen. Waar ik werd ontvangen als één van het gezin. Als een warme deken  ligt die tijd over me heen. Ze bewonen nog allemaal mijn hart en bekleden daar de wanden. Stuk voor stuk. De middelste van het drietal praatte ook heel laat. Ook zijn moeder zal weleens met haar handen in het haar hebben gezeten om het feit dat één van haar kinderen zich hulde in stilte terwijl de rest allang met verhalen thuiskwamen. Maar dat heeft ze nooit laten blijken. Ze hield vertrouwen en dat heeft vruchten afgeworpen. Hij ging praten en met veel meer taal dan een ander. Want nu jaagt hij zijn droom na en vertaalt alles in muziek, zijn muziek. Herinneringen aan hem toveren nog steeds een lach op mijn gezicht. Het mooiste gesprek in mijn leven had ik met hem. Drie jaar en hij praatte, eindelijk! Het gesprek was kort en hoefde ook niet langer te zijn. Het had zoveel diepgang dat een oneliner volstond. Als jij je overtuiging verdedigt volstaat vaak alleen een oneliner. 

“Cawola, ik ben een piwaat!”

“Oh leuk, een echte piraat?”

“Neehee, ik ben piwaat, niet piwaat!” Verontwaardig door het onbegrip beende hij weg. 

Onmiddellijk denk ik aan mijn eigen zoon die zijn overtuiging verdedigt met zijn eigen oneliner: “Ik ben toch geen kind meer!” De tranen rolde over mijn wangen, net als toen. Deze oneliner uit de mond van een vierjarige! Ik kwam niet meer bij!

En ik denk aan de oneliner waarmee ik mijn overtuiging verdedig. “Je blijft altijd mijn kind!” Hoe oud je ook wordt en hoe volwassen je mag worden, je blijft altijd mijn kind, lieverd! 

Ik kan bij de kleine piwaat alleen maar denken: dat heb je goed gedaan moeders! als ik wat van hem voorbij zie komen op Facebook. Een zelfverzekerde jongeman. Allemaal zijn ze zelfverzekerd terecht gekomen. De een reist de wereld rond met haar grote liefde en de ander verdedigt maar niet met oneliners! 

Ik hoop dat ook te kunnen met mijn kroost en hun zelfverzekerdheid te behouden. 

Voor mijn zoon hebben we steeds nog de hulp kunnen vinden maar met mijn dochter sta ik aan de grond genageld. Ik weet het niet. Mijn handen lijken gebonden. 

Mijn dochter wil ook niet geholpen worden. Dan doet ze het gewoon liever niet. Helpen bij het avondeten? Dan eet ze liever niet. Boos word het bord aan de kant geschoven als je probeert te helpen en als je het niet snel weghaalt dan….!

Ze gaat graag mee wandelen maar als ik haar wil helpen met haar schoenen draait ze verontwaardigd haar tronie en loopt de andere kant op met een blik om te doden. “Wat denk je wel niet ma! Ik ben verdorie al twee en jij meent me te moeten helpen?” Dat hoor je haar denken. 

Maar ook dat lijkt een chronische aandoening die vooral in mijn familie heerst. Gelukkig is het alleen erfelijk want ik heb nooit gemerkt dat het besmettelijk is. Mijn man vraagt wel graag om hulp. 

De hoop waarmee ik mijn lijf heb volgezogen, ontsnapt me en leeggelopen zak ik zachtjes neer op de grond. Wat er onder de kast rolde moeten we als verloren beschouwen. Dat wordt een oplossing zoeken met een tywrap of een plakbandje. Of met mijn man’s favoriet: duct-tape. Dat is dan weer een overerving van zijn vader. 

Maar die eigenwijze dochter van mij verlies ik niet uit het oog. Die verdwijnt niet ongemerkt in de schaduw. Ik hou hoop en zuig me ermee vol. Onderwijl blijf ik zoeken en vraag voor haar verjaardag een LOI talencursus aan terwijl ik geduldig wacht op de verlossende woorden van haar. 

Please follow and like us:

10 Replies to “Eigenwijtitis”

  1. There are actually a lot of details like that to take into consideration. That is a great point to deliver up. I provide the thoughts above as basic inspiration however clearly there are questions like the one you bring up where the most important factor can be working in trustworthy good faith. I don?t know if finest practices have emerged around things like that, however I’m positive that your job is clearly recognized as a good game. Each boys and girls really feel the impression of only a second抯 pleasure, for the rest of their lives.

  2. I simply wished to appreciate you once again. I am not sure the things I could possibly have worked on in the absence of the actual ways shared by you regarding such area. It was actually a very fearsome dilemma in my circumstances, however , observing a new professional form you managed that forced me to weep for gladness. I’m happier for your help as well as hope you comprehend what an amazing job that you’re accomplishing training the rest through the use of a web site. I’m certain you have never encountered any of us.

  3. Thanks a lot for giving everyone remarkably special opportunity to check tips from this blog. It’s always very brilliant and also jam-packed with amusement for me personally and my office acquaintances to search your blog at minimum 3 times a week to study the latest stuff you have. And indeed, I am usually satisfied for the awesome knowledge served by you. Selected two points in this posting are in truth the most impressive we have had.

  4. Thank you so much for providing individuals with an extraordinarily special chance to read from this site. It’s always so superb and full of amusement for me and my office acquaintances to visit your blog at the very least 3 times per week to find out the fresh issues you will have. And lastly, I’m also usually astounded for the terrific strategies served by you. Certain two ideas in this post are completely the most efficient we have had.

  5. I’m just writing to let you know what a great experience my wife’s daughter had visiting your blog. She noticed several issues, most notably what it’s like to have a great coaching style to let the mediocre ones clearly comprehend specific grueling matters. You undoubtedly exceeded visitors’ expectations. I appreciate you for distributing those practical, healthy, edifying and easy guidance on the topic to Jane.

  6. Undeniably believe that which you stated. Your favorite justification appeared to be on the web the simplest thing to be aware of. I say to you, I definitely get annoyed while people consider worries that they just don’t know about. You managed to hit the nail upon the top and defined out the whole thing without having side-effects , people can take a signal. Will likely be back to get more. Thanks

  7. Thank you for all of the hard work on this site. My mum really loves making time for research and it’s really easy to understand why. Almost all notice all of the compelling way you deliver worthwhile guidelines by means of your blog and in addition boost participation from other ones on the area of interest and our favorite daughter is really becoming educated so much. Enjoy the rest of the new year. You are always carrying out a splendid job.

  8. I simply had to thank you so much all over again. I am not sure what I would’ve worked on in the absence of the actual advice revealed by you relating to such situation. It actually was a frustrating scenario in my circumstances, nevertheless being able to see this specialized avenue you processed that forced me to leap over delight. Now i’m thankful for the service and thus wish you are aware of a great job your are providing training other individuals all through your blog post. I’m certain you haven’t encountered all of us.

  9. I am writing to make you know what a wonderful encounter my cousin’s child undergone using your blog. She came to understand lots of pieces, not to mention what it is like to possess an excellent giving character to have other individuals without difficulty gain knowledge of specific hard to do subject matter. You really exceeded our expected results. Thanks for imparting those warm and helpful, healthy, edifying and as well as easy tips on the topic to Mary.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *